5464 sayılı Kanun
Bu kanuna atıf yapan kararlar, madde madde. Metin için Mevzuat Bilgi Sistemi; maddeyi olay tarihindeki sürümüyle okuyun.
Maddeler
3 karar, yeniden eskiye
- Yargıtay · 11. Ceza Dairesi03.03.2020
POS işlemlerinde tefecilik ve gerçeğe aykırı harcama belgesi
Daire, sahte fatura kullanma suçlarında 213 sayılı Kanun’un 367. maddesi uyarınca gerekli mütalaa bulunmadığı için verilen düşme hükümlerini, sahte fatura düzenleme mahkûmiyetlerini ise isabetsizlik görmeyerek onadı. satış noktası (POS) cihazlarının kredi kartı sahiplerine faiz karşılığı nakit sağlamak için kullanılması yönünden çoğunluk, aynı fiilin genel nitelikteki tefecilik suçunun yanında 5464 sayılı Kanun’un 36. maddesindeki özel suçu oluşturduğunu ve özel norm gereği bu hükmün kurulması gerektiğini belirterek tefecilik mahkûmiyetini bozdu; Türk Ceza Kanunu (TCK) 53 uygulamasının da yeniden değerlendirilmesini istedi. Üye karşı oyunda, iddianamede 5464 sayılı Kanun kapsamındaki harcama belgelerinin düzenlenmesi suçlaması bulunmadığı için bu suçtan hüküm kurulamayacağını, kanıtlanan ödünç para verme eyleminin tefecilik suçunu oluşturduğunu savundu.
Yargıtay 11. CD, E. 2017/15306, K. 2020/2037, T. 03.03.2020Ceza ve Ceza Muhakemesi - Yargıtay · 11. Ceza Dairesi03.03.2020
POS işlemleriyle tefecilik ve sahte belge suçlarında eksik inceleme
Sanıklar, kuyumcu işyerinde satış noktası (POS) cihazlarını nakit ihtiyacını karşılamak için kullanma ve sahte fatura düzenleme suçlarından mahkûm edilmiştir. Daire çoğunluğu, müşteri ve muhasebecilerin dinlenmesi, işyeri ve altın işlemlerine ilişkin kayıtların incelenmesi ve önceki dosyanın getirtilmesi gerektiğini; somut eylemin tefecilik yanında özel norm niteliğindeki 5464 sayılı Kanun’un 36. maddesi kapsamında da değerlendirilmesi gerektiğini belirtti. Sahte fatura suçu yönünden ise 213 sayılı Kanun’un 367. maddesindeki kovuşturma şartı mütalaanın bulunup bulunmadığı araştırılmalıydı; eksik inceleme nedeniyle hükümleri bozdu. Karşı oy: İddianamede harcama belgesi düzenleme suçu isnat edilmediği ve POS işlemlerinin ödünç para verme suçunu oluşturduğu savunulmuştur.
Yargıtay 11. CD, E. 2018/4059, K. 2020/2038, T. 03.03.2020Ceza ve Ceza Muhakemesi - Yargıtay · Hukuk Genel Kurulu12.02.2019
Kredi kartı borcunda 5464 sayılı Kanun'un özel faiz hükmü ve ek rapora uymama gerekçesi
Davacı banka, kredi kartı alacağı için başlattığı takibe itirazın iptalini istemiş; tüketici mahkemesi kök bilirkişi raporundaki seçenekli hesaplamalardan birini esas alıp TBK 120. maddedeki temerrüt faizini uygulayarak davayı kısmen kabul etmiş ve 19. Hukuk Dairesinin bozma kararına direnmiştir. Hukuk Genel Kurulu, itiraz üzerine alınan ek rapora uyulmama gerekçesinin açıklanmadığını ve hükme esas alınan kök raporun yeterli açıklıkta olmadığını, uzman bilirkişi heyetinden denetime elverişli rapor alınması gerektiğini kabul etmiştir. Uyuşmazlık kredi kartı borcundan kaynaklandığından özel kanun olan 5464 sayılı Kanun'un 26. maddesi uyarınca temerrüt faizi hesaplanması, genel kanun niteliğindeki TBK 120. maddenin uygulanmaması ve borçlunun yapılandırma başvurusunun araştırılması gerektiğini belirterek direnme kararını bozmuştur. Karşı oy: borcun ödeme planı kredisiyle tüketici kredisine dönüştüğü ve hesaplamanın buna göre yapılması gerektiği görüşündedir.
Yargıtay HGK, E. 2017/2077, K. 2019/119, T. 12.02.2019Özel Hukuk ve Medeni Usul