213 sayılı Kanun m. 367
Bu hükme atıf yapan kararlar. Madde metni için Mevzuat Bilgi Sistemi; olay tarihindeki sürümüyle okuyun.
3 karar, yeniden eskiye
- Yargıtay · 12. Ceza Dairesi03.03.2026
Vergi suçlarında bozma üzerine düşme, beraat, vekâlet ücreti ve zamanaşımı
Sahte belge düzenleme ve defter, kayıt ve belgeleri ibraz etmeme suçlarından açılan davada Yargıtay 11. Ceza Dairesinin bozma ilamı üzerine İlk Derece Mahkemesi, vergi dairesince mütalaa verilmediği gerekçesiyle bazı suçlardan davanın düşmesine, bir sanık hakkında 2009, 2010, 2011 takvim yıllarındaki sahte belge düzenleme suçundan beraatine karar vermiş ve sanıklar lehine vekâlet ücreti takdir etmemiştir. Yargıtay, sanıkların yüklenen bütün suçlardan beraat etmemesi nedeniyle vekâlet ücreti verilmemesini usul ve kanuna uygun bularak sanıklar müdafilerinin temyizini ve katılan vekilinin düşme hükümlerine yönelik temyizini yerinde görmeyip hükümleri onamıştır. Beraat hükmü yönünden ise 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının inceleme tarihinden önce gerçekleştiğini belirleyerek hükmü 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca bozmuş ve 322. maddenin verdiği yetkiyle kamu davasının düşmesine karar vermiştir.
Yargıtay 12. CD, E. 2025/2391, K. 2026/2115, T. 03.03.2026Ceza ve Ceza Muhakemesi - Yargıtay · 11. Ceza Dairesi03.03.2020
POS işlemlerinde tefecilik ve gerçeğe aykırı harcama belgesi
Daire, sahte fatura kullanma suçlarında 213 sayılı Kanun’un 367. maddesi uyarınca gerekli mütalaa bulunmadığı için verilen düşme hükümlerini, sahte fatura düzenleme mahkûmiyetlerini ise isabetsizlik görmeyerek onadı. satış noktası (POS) cihazlarının kredi kartı sahiplerine faiz karşılığı nakit sağlamak için kullanılması yönünden çoğunluk, aynı fiilin genel nitelikteki tefecilik suçunun yanında 5464 sayılı Kanun’un 36. maddesindeki özel suçu oluşturduğunu ve özel norm gereği bu hükmün kurulması gerektiğini belirterek tefecilik mahkûmiyetini bozdu; Türk Ceza Kanunu (TCK) 53 uygulamasının da yeniden değerlendirilmesini istedi. Üye karşı oyunda, iddianamede 5464 sayılı Kanun kapsamındaki harcama belgelerinin düzenlenmesi suçlaması bulunmadığı için bu suçtan hüküm kurulamayacağını, kanıtlanan ödünç para verme eyleminin tefecilik suçunu oluşturduğunu savundu.
Yargıtay 11. CD, E. 2017/15306, K. 2020/2037, T. 03.03.2020Ceza ve Ceza Muhakemesi - Yargıtay · 11. Ceza Dairesi03.03.2020
POS işlemleriyle tefecilik ve sahte belge suçlarında eksik inceleme
Sanıklar, kuyumcu işyerinde satış noktası (POS) cihazlarını nakit ihtiyacını karşılamak için kullanma ve sahte fatura düzenleme suçlarından mahkûm edilmiştir. Daire çoğunluğu, müşteri ve muhasebecilerin dinlenmesi, işyeri ve altın işlemlerine ilişkin kayıtların incelenmesi ve önceki dosyanın getirtilmesi gerektiğini; somut eylemin tefecilik yanında özel norm niteliğindeki 5464 sayılı Kanun’un 36. maddesi kapsamında da değerlendirilmesi gerektiğini belirtti. Sahte fatura suçu yönünden ise 213 sayılı Kanun’un 367. maddesindeki kovuşturma şartı mütalaanın bulunup bulunmadığı araştırılmalıydı; eksik inceleme nedeniyle hükümleri bozdu. Karşı oy: İddianamede harcama belgesi düzenleme suçu isnat edilmediği ve POS işlemlerinin ödünç para verme suçunu oluşturduğu savunulmuştur.
Yargıtay 11. CD, E. 2018/4059, K. 2020/2038, T. 03.03.2020Ceza ve Ceza Muhakemesi