5219 sayılı Kanun m. 2

Direnme kararının temyizinde 5219 sayılı Kanun'la artan temyiz sınırının uygulanması

Davacı, kiracı davalının kiralananı hor kullanmasından doğan onarım masrafı ile onarım süresindeki kira gelir kaybının tahsilini istemiş; yerel mahkeme 125.000.000 TL kira gelir kaybı dâhil toplam 474.600.000 TL'nin tahsiline karar vermiştir. Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, dava açılırken kira kaybına ilişkin talep bulunmadığı hâlde buna hükmedilmesini istem dışına çıkma sayarak kararı bozmuş; yerel mahkeme önceki kararında direnmiş, direnme kararını davalı vekili temyiz etmiştir. Hukuk Genel Kurulu ön sorun olarak, uyuşmazlığın 125.000.000 TL'den ibaret olduğunu ve temyiz sınırını 1.000.000.000 TL'ye çıkaran 5219 sayılı Kanun'un derdest davalara nasıl uygulanacağına ilişkin açık hüküm taşımadığını saptamış; temyiz hakkı kararın verildiği tarihte doğduğundan, direnme kararları dâhil temyize konu kararın tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağını kabul etmiştir. 13.10.2004 tarihli direnme kararı tarihinde 5219 sayılı Kanun'un hükmü yürürlükte olduğundan ve dava değeri bu sınırın altında kaldığından direnme kararı kesin sayılmış, davalı vekilinin temyiz dilekçesi oyçokluğuyla reddedilmiştir. Ön sorun görüşmesinde azınlıkta kalan bir kısım üyeler, her davanın açıldığı tarihteki hukuksal duruma tabi olması gerektiğini ve usul değişikliklerinin derdest davalara uygulanacağı görüşünün temyiz ve karar düzeltme sınırlarında uygulanamayacağını savunmuştur.